เวลาเดินไปเรื่อยเรื่อย
โลกดูวุ่นวายและน่าสับสน
ผู้คนมีความเห็นแก่ตัวกันมากขึ้น
แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันอยู่ตลอดเวลา
ชีวิตที่ต่างคนต่างอยู่
สิ่งที่เราต้องทำก็คือ พึ่งตัวเอง
ความหวังคงฝากไว้ที่ใครไม่ได้
เพราะต่างคนก็ต่างคิดว่าตัวเองมีหน้าที่
และภาระที่ต้องรับผิดชอบ
คนส่วนมากจึงมองข้ามสิ่งเล็กเล็กที่เราเรียกว่า ความรู้สึก
และลึกลึกแล้วเนยว่ามันเป็นสิ่งที่ทุกคนก็ต้องการ

ถ้าเลือกได้ เราคงขออยู่นิ่งนิ่ง
อะไรก็ได้ที่เรียบง่าย แต่ให้ความรู้สึกที่ดี
แค่นี้ก็พอแล้ว.....

บางครั้งการพยามทำอะไรซักอย่าง แต่อีกคนไม่คิดเปิดใจ มันก็เหนื่อย

มันคงจะเหนื่อยน้อยกว่านี้
ถ้าเราคิดแค่ว่าเราได้ทำ และทำดีที่สุดแล้ว

สุดท้าย
เนยว่าโลกจอมปลอมใบนี้
คงไม่มีใครทำอะไรโดยไม่หวังผล
มันอยู่ที่คนว่าจะหวังน้อยหรือหวังมากเท่านั้นเอง
เพราะทุกคนต่างก็คิดจะประสบความสำเร็จในสิ่งที่ต้องการอยู่แล้ว

ความรัก ทุกคนอยากได้รับความรักจากคนที่เรารักกลับ หวัง!!
ทำงาน ก็เพราะอยากได้รับความสำเร็จและร่ำรวย หวัง!!
และอื่นอื่นอีกมากมายที่ตัวเราเองอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
แม้กระทั่งถึงเวลาใกล้ตาย คนเราก็ยังเกิดความหวัง
"หวังว่าจะรอด"
"หวังว่าคนรอบข้างจะดูแลตัวเองได้"
"หวัง....."
"หวัง........"
"หวัง............"


มันก็เป็นซะอย่างนี้


PS.เบื่อโลกโหดร้าย ขออะไรที่ธรรมดา*
ใส่ใจความรู้สึกคนรอบข้างกันเยอะเยอะนะคะ